Τις τελευταίες μέρες η λέξη «δημοκρατία» έχει γίνει ψωμοτύρι. Επιλέγω να την χαρακτηρίσω λέξη και όχι πολίτευμα καθώς πιστεύω πώς έτσι όπως εφαρμόζεται από τους πολιτικούς και αντιμετωπίζεται από τους πολίτες έχει χάσει πια την ουσία της που δεν είναι άλλη από το να παίρνει η πλειοψηφία τις αποφάσεις.
Για ποια δημοκρατία μιλάνε οι δημοσιογράφοι; Ποια δημοκρατία ή ποια είναι η δημοκρατία αν προτιμάτε που προσβάλουν οι μούντζες και οι ροχάλες των αγανακτισμένων;
Σε ποια ουσιαστική δημοκρατία αναλαμβάνουν υπουργεία μη εκλεγμένοι από το λαό και σε ποια δημοκρατία ο πρωθυπουργός δίνει τα κλειδιά της χώρας σε ξένους και προσλαμβάνει συμβούλους για να του λένε πώς να κυβερνά;
Σε ποια δημοκρατία ο πολίτης επιλέγει την αποχή αφήνοντας τις αποφάσεις στους κομματικούς στρατούς, τα πρεζάκια, τους ηλικιωμένους που έχουν άνοια ή είναι αγράμματοι και προσέρχονται στην κάλπη με σταυρωμένο ψηφοδέλτιο χωρίς να ξέρουν καν τι ψηφίζουν; (ήμουν πρόσφατα σε εφορευτική επιτροπή και τα είδα όλα αυτά που περιγράφω)
Στην «δημοκρατία» που βολεύει τους λίγους λέω εγώ, την σύγχρονη «ολιγαρχία».
Είναι τόσο σημαντική η δημοκρατία; Ανάλογα για το για ποια δημοκρατία μιλάμε. Αν μιλάμε για την σημερινή δημοκρατία, τότε λέω πως όχι, δεν είναι καθόλου σημαντική. Αν μιλάμε για την δημοκρατία όπως ήταν στην αρχή της, όπως είναι η ουσία της, τότε λέω ναι είναι σημαντική.
Συνεπώς τα φάσκελα στην Βουλή δεν έχουν ως αποδέκτη το σύμβολο της δημοκρατία αλλά το σύμβολο της σαθρότητας, της απληστίας και τους εκπροσώπους της.
Αν αύριο μεθαύριο οι αγανακτισμένοι αρχίσουν να φασκελώνουν τις εκκλησίες γιατί ενώ η Εκκλησία έχει την οικονομική δύναμη (και άνεση) να βγάλει την χώρα από τα δεινά και δεν το κάνει, θα είμαι πολύ ηλίθιος αν θεωρήσω ότι αποδέκτης είναι η θρησκεία, ο Θεός, ο Χριστός, η Παναγία. Μοναδικός αποδέκτης θα είναι εκείνος που ανέλαβε να εκπροσωπήσει την υπέρτατη δύναμη στη Γη αλλά δεν τηρεί το λόγο Του και τις διδαχές προκαλώντας την αηδία και την αποστροφή του κόσμου.
Αυτό ακριβώς που συμβαίνει με την πλειοψηφία (ή έστω την ισχυρή μειοψηφία) εκείνων που ανέλαβαν να εκπροσωπήσουν τον λαό στο δημοκρατικό κοινοβούλιο και την είδαν καριερίστες.
Στην τελική δεν με ενδιαφέρει η ονομασία ενός πολιτεύματος αλλά η ουσία του. Αν η κυβέρνηση καλύπτει τις ανάγκες μου και δεν περιορίζει τις ελευθερίες μου (στον βαθμό που οι ελευθερίες που επιθυμώ δεν περιορίζουν τις ελευθερίες του διπλανού μου – μην γίνουμε κλέφτες και φονιάδες γιατί έτσι αντιλαμβανόμαστε την ελευθερία) αδιαφορώ πλήρως για την ταμπελίτσα της.
Sorry αλλά ο σημερινός τρόπος άσκησης εξουσίας, θεωρώ πώς φοράει φερετζές που φέρει πάνω του με καλλιτεχνικά γράμματα τη λέξη «δημοκρατία» για να καλύπτει το πραγματικό πρόσωπο που είναι οικονομικός φασισμός.
Υγ
«Δημοκρατία είναι η ελευθερία να επιλέγεις του δικτάτορες σου». Πόσο δίκιο έχουν…
«Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα τότε θα ήταν παράνομες». Έχετε να προτείνετε κάτι άλλο; Εγώ έχω. Να πάμε όλοι να ψηφίσουμε «ανύπαρκτα» κόμματα, να μπουν στην βουλή 10 διαφορετικοί, να μην μπορεί να υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση και να μην μπορεί ο κάθε Γιωργάκης να απειλεί τους βουλευτές του κόμματος του με διαγραφή αν δεν ψηφίσουν τις αποφάσεις του. Και μετά αν τολμά ας ανακηρύξει ο οποιοσδήποτε Γιωργάκης τις εκλογές παράνομες…
