Πολύ μεγάλη ομάδα η Μπαρτσελόνα. Σπουδαία μπάλα. Μπορεί να κάνει τον οποιοδήποτε αντίπαλο φύλλο και φτερό μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου (που λέει ο λόγος).
Είναι όμως πολύ κρίμα που για μία ακόμα πρόκριση της σε τελικό champions league δέχθηκε την βοήθεια της διαιτησίας.
Φαίνεται πως στους ημιτελικούς αυτή η ομάδα έχει κόμπλεξ. Στην Τσέλσι ακόμα δεν μπορούν να χωνέψουν πως αποκλείστηκαν το 2009.
Χτες, η Μπάρτσα αν και ανώτερη, δέχτηκε ένα γκολ στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου το οποίο ακυρώθηκε γιατί ο διαιτητής καταλόγισε ανύπαρκτο φάουλ.
Νωρίτερα, είχε διακόψει τετ-ε-τετ του Ντι Μαρία με τον Βαλντέζ καταλογίζοντας πάλι ανύπαρκτη παράβαση.
Βέβαια ακόμα κι αν η Ρεάλ είχε στο τσουβαλάκι της αυτά τα δύο γκολ κανείς δεν μπορεί να εγγυήθεί ότι θα έπαιρνε πρόκριση ή έστω ότι θα πήγαινε το ματς στην παράταση. Μπορεί να τσάντιζε τους Καταλανούς και να έτρωγε πάλι 5άρα.
Είναι όμως κρίμα να στερείς το δικαίωμα στο όνειρο. Και ακόμα πιο κρίμα να στερείς από την κορυφαία ομάδα την περιφάνεια μίας 100% δίκαιας πρόκρισης.
Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δίνουν στον Μουρίνιο το δικαίωμα να ανοίγει πάλι το στόμα του.
