Μου ζητήθηκε από το ''Μ'' να σχολιάσω ...ειδήσεις-βόμβες της τρέχουσας σουρεαλιστικής επικαιρότητας. Το κάνω, αν και δεν πιστεύω πως έχει νόημα, πλέον.
ΤΟ ΤΟΠΙΟ
Οι παράφρονες πετυχημένοι(;) κανόνες της νέας ελληνικής τηλεόρασης μου φανερώνουν την αναισθησία του «περίγυρου» και μου παραλύουν ακόμα και το ιδεολογικό «απολιτικό» άλλοθι, το νοσηρό, το οποίο έχει μεταλλάξει κουβέντες – βίζιτες, σε ειδήσεις καρικατούρες.
Όλα εκπίπτουν σιγά - σιγά σε μια ασχήμια που μουτζουρώνει με ένα χοντρό μαρκαδόρο την αγιάτρευτη ελληνική νόσο της χυδαιολογίας.
Το παιχνίδι αυτό το παίζουν καλύτερα από τους δημοσιογράφους οι πολιτικοί. Πολιτικοί κομπιούτερ. Πολιτικοί που νομίζουν ότι κυβερνούν αόμματους. Πολιτικοί βαλσαμωμένοι που με αμφεταμίνες και αγκαθάκια γουρουνοποιούν ακόμα και την Ένωση Συντακτών.
Δεν πιστεύω τίποτα...
Δεν πιστεύω στην τηλεόραση της κακογουστιάς, της αμετροέπειας, της αμορφωσιάς και της ρηχότητας. Δεν πιστεύω στην αισθητική των ψηφοφόρων, αλλά ούτε και στην πανομοιότυπη αισθητική των πολιτικών.
Αν η Αλέκα Παπαρήγα ήταν Βάνα Μπάρμπα οι δημοσιογράφοι θα έψαχναν να βρουν γυμνές της φωτογραφίες ,αλλά το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο.
Άκης Τσοχατζόπουλος, Γιάννος Παπαντωνίου, Σπήλιος Σπηλιωτόπουλος, Βαγγέλης Μεϊμαράκης, Ευάγγελος Βενιζέλος και το "Παπανικολής" που γέρνει!
Φυσικά και πιστεύω ότι κανείς από τους παραπάνω δεν πρόκειται να δει δικαστή παρά μόνο για καφέ. Τα δε υποβρύχια, αφού εξοφληθούν, έως τελευταίου σέντιου, στον Γερμανό κατασκευαστή, θα συνεχίσουν να γέρνουν.
Πιστεύω ότι ο Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης για θέματα Περιβάλλοντος Janez Potocnik προσκλήθηκε από την Υπουργό Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, Τίνα Μπιρμπίλη και τον Υπουργό Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, Γιάννη Ραγκούση, για να του ανακοινώσουν πως «απτή είναι η τεράστια πρόοδος που έχουμε σημειώσει για την εξάλειψη της αθλιότητας των διάσπαρτων χωματερών και την προώθηση ολοκληρωμένων και τεχνολογικά σύγχρονων λύσεων για τη διαχείριση των απορριμμάτων, πριν αυτά καταλήξουν σε χώρους ταφής»...
Δεν πιστεύω να τον πήγαν για παϊδάκια, greek tzatziki and retsina στην Κερατέα. Τις φωτιές για τα κάρβουνα, πάντως, οι κάτοικοι τις είχαν ανάψει και τους περίμεναν. Τι θα έψηναν, δε μπορώ να το πω με σιγουριά.
Δεν πιστεύω, το τι λέει ο, επικίνδυνος πια, στόμας του Καρατζαφύρερ:
«Όποιο πλοίο με παράνομους μετανάστες διέρχεται από τα ελληνικά ύδατα, θα βυθίζεται». Πιστεύω πως στη συγκεκριμένη περίπτωση, θα έπρεπε να δράσει αυτεπαγγέλτως ψυχίατρος και να διατάξει τον άμεσο εγκλεισμό του σε στρατόπεδο "υποδοχής" λαθρομεταναστών. Αν δεν αντιδράσει ο οργανισμός του, από το σοκ, τρελόχαρτο και εξορία. Η μόνη λύση ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ!
Πιστεύω ότι υπάρχει οργανωμένο σχέδιο, από την ομάδα που γράφει - στα ελληνικά - τις ομιλίες του Πρωθυπουργού μας, που αποβλέπει στην πολιτική εξόντωση του Γιώργου.
Πώς αλλιώς να ερμηνεύσω αυτό, που όχι μόνο είπε, το υπογράμμισε κι όλας, κατά τις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση, με τον Πολωνό ομόλογό του Ντόναλντ Τουσκ, στη Βαρσοβία, την περασμένη Πέμπτη. Εκεί λοιπόν εκστόμισε πως "οι σειρήνες της καταστροφής που ακούγονται κατά καιρούς δεν επηρεάζουν την χώρα".
Μα τι πίνει; Όχι ο Πρωθυπουργός. Αυτός που του τα γράφει.
Δεν πιστεύω ότι η Μενεγάκη θα πετούσε στον τενεκέ των σκουπιδιών την προσωπική της ζωή. Ούτε πως θα προσέφερε έναν δεσμό (επιτέλους) της προκοπής, στις στήλες των κοσμικών γάμων.
Δε θα παντρευτεί, κατά τη γνώμη μου, γιατί δεν το χρειάζεται και κάτι τέτοιο δεν θα της προσέφερε το παραμικρό, αντιθέτως θα της ...αφαιρούσε. Η Ελένη είναι η επιτομή της αυτάρκειας. Της πολυεπίπεδης αυτάρκειας. Και είναι και έξυπνη.
Όπως πιστεύω ότι η μπελ επόκ των τηλεοπτικών εγκυμοσύνων θα κλείσει με τον επερχόμενο τοκετό της Φαίης Σκορδά. (την Πέμπτη με τη φροντίδα του σπουδαίου Θάνου Παράσχου)
Δεν πιστεύω ότι η Ρούλα Κορομηλά θα τρελλάνει τα μηχανάκια της AGB, ούτε ότι της πάει πλέον η τηλεόραση. Δεν πιστεύω ότι η Έλλη Στάη θα παραμείνει -προσβεβλημένη- στην ΕΡΤ από την εξαιρετική χαμηλά κι επιπληκτική σε νούμερα τηλεθέαση του ανυπόληπτου κεντρικού δελτίου ειδήσεων της ΝΕΤ.
Δεν πιστεύω ότι ο Λαζόπουλος παράγει έργο, αλλά ψυχική νόσο που ονομάζεται «Μισή Απόφαση». Με το ένα πόδι στην αμφιταλαντευόμενη σάτιρα και με το άλλο πόδι στην εκθαμβωτική θέρμη του πολιτικού συστήματος...
Πιστεύω πια, ότι οι εκατέρωθεν μικρότητες και εναντιώσεις της αληθινής πολιτικής, υποθήκευσαν το μέλλον της έντυπης δημοσιογραφίας. Εφημερίδες αποκηρυγμένες, ουρλιάζουν με τεντωμένο λαιμό, «ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ».
«Πιστεύω ότι η Τζο Τόνγκου, κρύβει ένα αμαρτωλό παρελθόν» διαβάζω στο μήνυμα που έρχεται στο αθόρυβο κινητό μου.
Ποιός νοιάζεται για την Τζό Τόγκου;
Ο κόσμος κουράστηκε...
Οι αστές πλούσιες νοικοκυρές συνεχίζουν να κάνουν αηδιαστικές μεζ στο χρώμα της φιλανθρωπίας.
Είκοσι τόσους αιώνες ιστορίας του ελληνικού λαού ,άλλος ένας ψαλιδοκώλης γιος πρωθυπουργού (αναιδέστατο υβρίδιο πρωθυπουργού), τελειόφοιτος αμερικανικού πανεπιστημίου, με μοίρα μέχρι τα 50, κολλημένη στο κωλοβάρεμα, ανακηρύσσει με υφάκι υπερβολικά αφηρημένο – και θαρρείς προσβεβλημένο από τη διπλωματία της σκέψης - πτώμα της Goldman Sachs και του ΔΝΤ.
Δεν υπάρχουν λεφτά. Δεν πιστεύω κι ότι θα βρεθούν λεφτά.
Μας παίρνουν τα μέτρα. Πιστεύω ότι η παρωδία της τηλεοπτικής κυρίας που την κυνηγάει ο άντρας φερετράς να της πάρει τα μέτρα, παίζεται εδώ και 20 χρόνια μέσα στα ίδια τηλεοπτικά studio, στα ίδια πολιτικά σαλόνια, στις ίδιες καθημερινές θέσεις γύρω από ένα τραπέζι με ξαναζεσταμένο φαγητό...
Ούτε πιστεύω ότι θα οδηγηθεί κανένας γουρουνοποιημένος πολιτικός αυτής της χώρας, στο Εκτελεστικό απόσπασμα της Ιστορίας.
Πιστεύω ότι στον νεοέλληνα, συναντήθηκε, αυτοπροσώπως, ο ορισμός του μαλάκα. Ενός μαλάκα, που δυστυχώς η ιστορία δεν του επιφυλάσσει ένα πέσιμο στα μαλακά...
mediasoup
